photo1-1-e1402404282391.jpg

Lees hier het verslag van de 7keer7 avond in Zwolle. [lead centered="yes"]Onderweg naar Zwolle staat een file door bezoekers van de Opwekking in Biddinghuizen die dit jaar 60.000 bezoekers trok. 7keer7 is van bescheidener schaal, maar met een weinig bescheiden vraag. In een kroeg in Zwolle buigen 70 mensen zich over de vraag waar het naartoe moet met het christendom in Nederland, geïnspireerd door 7 sprekers[/lead] Zwolle is de stad van de moderne devotie. "Het gaat niet om wat je schrijft of wat je zegt, maar om wat je doet," is hun credo. En Gerdien Rots, raadslid aldaar, herkent zich daarin: “ik wil handelen vanuit mijn geloof, in plaats van praten over wie we wel en niet zijn.” Waar een kerk onvermijdelijk in- en uitsluit, en zichzelf in stand proberen te houden, wil ze op zoek naar een levend geloof.

En daarmee heeft ze de rode draad van de avond te pakken: in de zoektocht naar een nieuw christendom, wat is dan de rol van de kerk? En daarnaast vaak: laten we de nadruk leggen op goeddoen.

Charissa Bakema wil de kerk zowel meenemen als achterlaten. En het zijn nu juist de tegenstrijdigheden in de kerk die haar in beweging houden op zoek naar nieuwe vormen. "Ik laat achter de gedachte dat de kerk ooit volmaakt zal zijn. Ik neem mee dat ook wie mij voorging regelmatig faalde."

Volgens Brian McLaren, invloedrijke Amerikaanse theoloog, die via Skype zijn boodschap bracht, ging het zo slecht nog niet met het christendom in Europa. Goed, de kerken lopen leeg, maar als je de vraag stelt waar je het best af bent zonder werk of met een beperking, dan wist hij het wel. Christelijke waarden worden volop geleefd. "We need new songs. About poverty. About beauty of creation. About racism.”

Als er ergens een kerkdeur wordt gesloten, gaat er elders een open. "Amsterdam Zuidoost is de nieuwe biblebelt van Nederland," zegt Emmanuel Koney, dominee van een bloeiende Ghanese gemeente in de Bijlmer. Hij stelt het publiek de vraag: is jouw kerk een organisatie? Dan zul je klagen dat je buurman te luid zingt. Of is jouw kerk een organisme die leeft en verandert en altijd overal is? Koney begint luid te zingen. Ons hoor je niet klagen.

Mirjam Kollenstaart, een hyperactieve dominee uit Ottoland, houdt van mensen met al hun eigenaardigheden. Mensen maken de kerk, en daarom voelt zij zich daar thuis, als in een huis met vele kamers. Als het even kan zou ze de muren willen slechten, want, zegt ze, juist de diversiteit spreekt God aan.

Rick de Gier slecht een andere muur: die tussen gelovigen en niet-gelovigen. Een infantiel onderscheid vindt hij, waarvan hij in de werkelijkheid niets terugziet. Met Jezus heeft hij een complexe maar vriendschappelijke relatie. Hij maakt deel uit van een gezelschap onzichtbare vrienden die met hem meereizen en met wie hij gesprekken voert.

Rikko Voorberg weet het niet. Hij heeft geen idee hoe het moet. Alhoewel... Hij ging aan de slag met kunstenaars die het lichaam van de mammon serveerden, hij begon een pop-up kerk en ging op de koffie bij Benno L. Meenemen: gemeenschap, confrontatie en goed doen.

Na de laatste spreker springt de een na de ander vol vuur op het podium, en nodigt anderen uit met hen in gesprek te gaan. Ria draagt spontaan een gedicht voor over hoe moeilijk het is om te blijven geloven als het leven je inhaalt. Jan komt met een idee om in Zwolle onrecht te bestrijden. Inge wil de muren naar beneden halen tussen blank en zwart en vraagt zich af hoe we elkaar in Nederland kunnen vinden qua kleur en qua spiritualiteit. Conclusie: migrantenkerken kunnen wat meer en blanke protestantse kerken wat minder organisatie gebruiken. En Inge gaat eens langs bij Emmanuel Koney in Amsterdam Zuidoost.

“Misschien," zegt Charissa Bakema, “Misschien is de kerk in Nederland op dit moment als een verdwaasde bruid, psychisch in de war, die niet meer weet hoe haar bruidegom eruitzag en naar hem op zoek is. De bruid kan vele vormen hebben. Ze kan vol zijn, maar ook tenger. Groot, maar ook klein. Intellectueel, maar ook volks. Ze kan allerlei kleuren hebben. Het maakt niet uit. Aan de hand van de bruidegom zal ze altijd schitteren. Dat weet ze en daarom blijft ze zoeken.”

Verslag: Suzan Doodeman