eindhoven.jpg

Lees hier het verslag van 7keer7 in Eindhoven. [lead centered="yes"]Terwijl het Nederlands Elftal 2-0 scoort in de blessuretijd maken wij ons in een Eindhovens café op voor de volgende avond van 7keer7. Is dat ook wat 7keer7 probeert te doen, scoren in de blessuretijd van het Christendom - of gloort er hoop aan de horizon? Een roadtrip op zoek naar een nieuw soort christendom: verslag van avond vijf waarbij grote verhalen worden afgewisseld met kleine daden.[/lead] Op zoek naar hoop zijn we bij zuster Theofrida Kolkman aan het juiste adres. Wat is er immers hoopgevender dan een 87-jarige non die in haar woongemeenschap in Eindhoven samenleeft met vluchtelingen. Met hun juicht ze voor oranje (want tot haar verbazing zijn ze allemaal voor het Nederlands elftal), en in hun kracht ontwaart ze de heilige geest.

Rik Zutphen alias Skinfilt8r (aanrader om even terug te kijken!) rapt over een kerk vol brokkenpiloten: zalig zijn zij die het verkloten. Zelf is hij een creatieve ADHD’er die zich niet thuisvoelt in een kerk waar alles klopt. Hij vraagt zich af waar, naast de Institutie, de intuïtie van Calvijn is.

Paul Visser heeft juist wel wat op met dat instituut van Calvijn. Hij is dominee in de Noorderkerk in Amsterdam en een man van het woord, maar het gaat hem niet altijd gemakkelijk af: hij stottert. Het verwijst naar de kwetsbaarheid van mensen, maar ook naar die van God. Die God die nooit iets met geweld oplegt, maar iedereen antwoordt met genade en liefde.

Waar Rik over rapt, brokkenpiloten en gebrokenheid, dat vertelt de Ierse theoloog Peter Rollins in een speciaal voor 7keer7 opgenomen interview. Mensen gaan naar de kerk zoals ze naar de kroeg gaan: om zo snel mogelijk dronken te worden/antwoorden te krijgen en hun sores te vergeten. Maar je kan ook drinken met vrienden en praten over het leven, met al je onzekerheid, twijfels, pijn en verdriet. Dat is ook kerk.

‘Als Peter Rollins is een postmoderne theoloog is, dan ben ik premodern. Ik geloof namelijk nog in grote verhalen.’ En de katholieke publicist Anton de Wit begint er meteen een te vertellen. Over een oude koopman met een kar vol met oude troep, over zijn twee zonen, en dat alleen God weet waar oude troep soms nog goed voor is.

Lydia van Maurik wil dat er meer stilte komt, en meer gezang. Gelukkig kiest ze voor het tweede en vult deze minuten met prachtige muziek, samen met gitarist Arjen van Wijk. 'I've got nothing here that's not already yours'. En ook het publiek krijgen ze mee.

Carola Schouten wordt steeds weer op haar plaats gezet door het verhaal van de rijke jongeling, die het Koninkrijk kon bereiken als hij maar zijn rijkdom opgaf en Jezus volgde. ‘Hecht ook ik niet te veel aan status en materieel bezit?’ Voor haar is het iedere dag opnieuw is het de kunst om je blik op het grote verhaal te houden, op Jezus, en weg te halen wat te veel is.

In de tweede helft wordt verder gesproken over de zaligen die het verkloten. En vreemden die je ondanks hun vreemdheid toch moet opzoeken. Conclusie: muziek, stilte, authentiek zijn, onzekerheid laten zien. Dat neemt het publiek mee van 7keer7.